I.
olanIn bitenle alakasI yok manitu.
senin yazdIgInI ya§ayanlarIn kafasInda olanla alakasI var. kaderle yok, ya§amla yok. bir yasayla var... o yasa senin yasan ve benim yasagIm. dokunmadIgInda iyi olan o makinayI dagItabilecegin gizli civatayI buldugunda bozuluyor tüm bu durum.
ve ben yeni evli ve çocuklarI pek seven bir adam olarak ya§ama bir çocuk getirmeyi and bildim.
bunun iyi bir §ey olacagIna dair tezahuratlar da geli§tirdim.
bununla ilgili maddesel kaygIlar, bu maneviyatIn altInda eriyip gidecek kadar kederli bir fukara toplumda ya§amanIn bedeliydi,
etrafI fukaralIk dolu bir topluma; gelecegi biraz parlak çocuk getirsen de aynI, çok biraz parlak bir çocuk getirsen de aynI.
yenemeyecegin ve yenilemeyecegin kadar mükemmel güdülerle donanmI§ bu daireselin içinde yaptIgIn §eye bak! aykIrI olmak.
kendi adIma §u:
nak§i bir ananIn nesnel bir oglu olmak ve gerekli tüm ahlak kurallarInI bildigin gibi koymak gibi zorunluluklarIn var.
anneyi kaybetmenin zulmü var.
ama olanIn bitenle alakasI yok manitu.
karI§IklIgIn endamlI net laflarla anla§IlIr yanI var mIdIr ki?
türkçe buna yatkIn mIdIr?
bu dili konu§anlarla ileti§im buna yatkIn mIdIr?
bu dili kullananlarIn seninle anla§abilme sInIrlarI kendi kendine biçtigin anla§Ilabilirlik sInIrInda mIdIr?
sen salak mIsIn?
...
avuntunun boyutlarI küçülebilir. dag yapabilirsin gerekçeli tümsekleri. bir de bakabilirsin, yok hayat.
benim unuttugum bazI §eyler olduguna dair buluntularIm oldu. giz denen basit umursama kendine getirdi "nasIl ya§amalI3" denklemini.
kimsenin kimseyle tutunmadIgI gerçeginde, valideyle divanIn kö§esinde yaptIgImIz o acIklI sohbetten kaptIm bunu.
...
ke§keleri tepiyorum.
bir de bakIyorum bu tortuya, donuk bir adam çIkIyor.
sagaltIlmI§ duygunun adamI olmaya yönelik eskiden beri bildigim ali adamIna dönü§ü özlüyorum. çünkü hayatImda bireysel kayIplar ve anla§Ilmaz renk solmalarI ya§arken beklemedigim darbeyi yeyiverdim...
ortak aile ya§amIyla ilgili olanlarI, gerçek maneviyatlarI kaybettim.
kurdugum i§imi kaybettim.
gittigim i§i kaybettim.
oldugumu sandIgIm yeteneklerimi kaybetmemeye ugra§Iyorum.
Ismarlama bir adam olmamaya ve yakIn çekimde yalan söylememeye...
II.
yazIhanedeyim.
benim adIm yok burda.
içim var ama adIm yok.
karIm bana dedi ki, sanki son defa görü§üyor gibi ya§Iyorum sevdigim tüm insanlarla.
karIm, belki annemin vefatIndan sonraki karI§IklIktan olsa gerek gömdü lüzumu.
ben ve hanIm 4-5 aydIr ba§ka bir soluk olup ikitelli'deki bu dag ba§Ina aktIk.
bacanak yaptI biz in§aa etmek için aktIk.
...
bacanak!
bizi mobilyacI yaptI.
bu bira yumurta koktu. igrendim.
ya§amIn bakIldIgI yerinde olmak yerine nerelerde olmayI yegledim.
bu dükkanda bile dI§IndaydIm içimi kaldIran tüm dI§kIlarIn.
i§çilerin içinde küfrederken buldum kendimi.
artIk tahammül sInIrImIn olmadIgI yeni yerde oldugumu dü§ünürken bile kasIyordum ayrIntI bu diye.
yazIhanede, bacanagIn kurdugu küçük imparatorluga yön verirken buldum kendimi.
saat gecenin 23.30'u.
...
ve sonra annem.
birden ölüverdi.
kanserdi.
ne helalle§tik,
ne de o güzel içtenlik adIna payla§tIgImIz gerçek temiz duygulardan verdik birbirimize.
dügünümüze geldi. evimizi gördü. çok çile çeken bir ana'dolu olarak, oglundan torun bekledi...
anamIn iki çocugu vardI.
sanIrIm §imdi cennet onun yuvasI.
insan inanmasa bile cennet diyesi geliyor.
...
sonra sigarayI bIraktIm.
sonra bir baktIm ki karIm bir melek.
sonra bir baktIm, ben bir mobilyacIyIm. ama püro içiyorum.
ya§am kültürü sihirli denen bu yoncadan çalIyor.
ben §imdi iki §eyden biri olabilirim.
ya acI.
ya da cilacI.
...
annem 2004 14 §ubatInda gitti.
bizim gidecegimiz kIymet kadar bir degeri var esasInda kIyamet.
kendim kadar anayI da dü§ndügümden ötürü kavur kavur kavruluyorum.
